Optimale mineraalverbindingen

1. Synthetische preparaten komen uit het reguliere kanaal dat het begrip ‘relatief tekort’ niet erkent
   In de eerste plaats bevatten synthetische preparaten uitsluitend anorganische vitamines en mineralen. Deze zijn goedkoper te produceren dan echte lichaamseigen stoffen die minimaal natuuridentiek moeten zijn. Anorganische mineralen worden echter maar zeer beperkt door het lichaam opgenomen. Het zijn geen voedingsmineralen, maar bodemmineralen, en het ecologisch systeem op aarde is nu eenmaal zo gebouwd, dat planten voor ons de mineralen uit de grond halen. Organisch gebonden mineralen nemen daarom zoals al eerder gesteld in het algemeen een stuk beter op, bijv. citraten, picolinaten en aminozuurchelaten.
2. In de tweede plaats zijn de doseringen in een synthetisch preparaat altijd veel lager dan naar orthomoleculair inzicht nodig is. Synthetische preparaten komen uit het reguliere kanaal dat het begrip ‘relatief tekort’ niet erkent, en dus worden alleen preparaten aangeboden die absolute tekorten opheffen (dus niet de grotere, relatieve tekorten). Aangezien de behoefte bij mensen in de samenleving ver uitgaat boven de hoeveelheden in synthetische preparaten, voegt zij weinig waarde toe aan de gezondheid. En het is eigenlijk maar goed dat ze zo laag gedoseerd zijn, want zouden ze hoger gedoseerd zijn, dan konden bepaalde mineralen (vanwege hun anorganische vorm) schadelijk zijn, zoals ongecheleerd koper en ongecheleerd ijzer, die de schade door vrije radicalen sterk kunnen verhogen en daardoor maagdarmproblemen kunnen geven.
3. Lichaamseigen vitamines zijn, ook indien ze kunstmatig worden gemaakt, qua moleculaire structuur geheel gelijk aan de natuurlijke vorm (Natuuridentiek), en kunnen dan als lichaamseigen worden beschouwd, d.w.z. zonder bijwerkingen. Veel vitamines en andere voedingsstoffen die in orthomoleculaire voedingssupplementen op de markt worden gebracht, worden door middel van zogenaamde fermentatieprocessen verkregen. Dit is een natuurlijk proces, waarbij een natuuridentieke vitamine wordt verkregen. Er zijn echter ook synthetische vitamines, waarvan de moleculaire structuur wel hetzelfde is als van de natuurlijke, maar de zogenaamde ruimtelijke structuur niet, zoals de kunstmatige vitamine E, de dl-alfa-tocoferol. Natuurlijke vitamine E is de d-vorm; de l-vorm is lichaamsvreemd en dit vormt de verklaring voor het feit dat de kunstmatige vitamine E minder effectief werkt en sneller (deels andere) bijwerkingen geeft dan de natuurlijke alfa-tocoferol.

Synthetische preparaten zijn uiteraard veel goedkoper in aanschaf dan de echte orthomoleculaire voedingssupplementen, maar er is dan ook een groot verschil in werking.